Ταΐζω κρυφά την σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου… νιώθοντας ότι κάνω κάτι για να μην χαθώ… συνδέομαι με τον πάθος, τον πόνο, την νύχτα…
Κάθε φορά που σκοτεινιάζει.. νιώθω ζωντανή… την «κοπανάω», το «σκάω» στα ερημικά σοκάκια θέλοντας να μυρίσω τον ιδρώτα του κορμιού και να τον γευτώ .…
και το πρωί… κανείς δεν θα μάθει…
κανείς δεν θα μπορέσει να φανταστεί που είχε περπατήσει η ψυχή…
αυτό το μυστικό με κρατάει ζωντανή…
καλησπέρα σας, η νύχτα αρχίζει…
~Μέδουσα~
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου