Ο ήχος της σιωπής...

Γεια σου σκοτάδι φίλε μου παλιέ....

ήρθα να τα πούμε ξανά

για ένα όραμα...

Ένα όραμα που φυτεύτηκε στο μυαλό μου και παραμένει ακόμα

μέσα στον ήχο της σιωπής...

Ώσπου ήρθε ένα φως και με τη λάμψη του με τύφλωσε κ' άγγιξε τον ήχο της σιωπής μου κ' φώτισε το όραμά μου για μια νύχτα έρωτα..

Ζητώ μια νύχτα ακόμα, πάλι να με ξεγελάσεις ....

Μα πώς μπόρεσα όλο αυτό να το φανταστώ?

Γυμνοί οι όρκοι των σωμάτων που δεν σιωπούν...πάθος που σκορπίζεται σαν χρέος...

Ένα εκκρεμές που χωρίζει τη καρδιά σε δυο κομμάτια - στο ένα που τρέχει μπροστά κ' σε κείνο που επιστρέφει πίσω...

Μα πώς μπόρεσα να πιστέψω στο φως? αφού το σκοτάδι έπνιξε τον έρωτα στα απάτητα του βάθη?...

Estrella