Ανάσταση...

Η ποινή της οδύνης είναι η ανακάλυψη του εαυτού. Αυτό ξεκινά από το γιατί υπάρχω και ξεφεύγει πέρα από τους ορίζοντες των νοητών ροών. Είναι η συνύπαρξη αντιθέσεων, άλλων λόγων, κινήτρου, εντυπωσιασμού.
Κάθε τι που μένει στο σκοτάδι δεν υπάρχει στο μέσα του μυαλού, αλλά ανήκει στην Ψυχή. Αυτή στέλνει τα μηνύματα, προσπερνά τους κανόνες, καθώς οδεύεις στην Χώρα των Δακρύων. Κάποιοι το ονόμασαν Έρωτα, κάποιοι Θάνατο. Κάπου ενώνονται, στο γραφείο ενός ψυχιάτρου ας πούμε, κάπου αλλάζουν πορεία, σχέδιο, προοπτική.
Όλοι αυτοί οι ακανόνιστοι κανόνες ξεπερνούν τα νοητικά πεδία των ανθρώπων αφού δεν ξέρουν να διαχωρίσουν το Υπάρχω. Είναι να Ζω ή είναι Αποστολή? Τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα όπως και το πλησίασμα στην ίδια πνοή. Κάποιοι είπαν ότι αυτό λέγεται Ανάσταση...



Gothic