Διαβολογυναίκα...

Όλα ξεφεύγουν, κάπου πάνε και χάνονται. Φεύγεις και εσύ και δεν με ακολουθείς. Παράλληλα με σένα αντανακλώ ένα μισάνθρωπο έξω από τα όρια του.

Οι συμφωνίες που κάνω μαζί μου δεν καταλήγουν πουθενά. Άλλοι με παρακαλούν να τους " σώσω ", άλλοι μου λένε πως θα σωθώ.
Όμως με ξεπερνάω και χάνομαι στους ορίζοντες, κυνηγώ τον εαυτό μου και σώνομαι.
Εσύ με κατακλύζεις με αδέσποτες σφαίρες, με στέλνεις στο πουθενά και ζητάς να ξαναγυρίσω ζωντανός. Παιχνίδι το λες αυτό?
Η μάσκα σου τρομακτική που δείχνεις έτσι το πρόσωπο σου και εσύ πιστεύεις ότι θα με λυπηθώ. Το φάρμακο είναι πολύ δυνατό, η μετάλλαξη επίσης, ο θεός παρών.
Τριγύρω που με στέλνεις υπάρχουν ξωτικά, μικροί διάβολοι, πιο πέρα άγγελοι και μου λες να επιλέξω. Και εσύ απλώς να κοιτάζεις και το λες παιχνίδι αυτό?
Παραδίνονται λοιπόν σε σένα, είμαι για λύπηση - σιγά μην με λυπηθείς - αφού δεν σε αφορά το μετά. Έτσι να ξέρεις με καταστρέφεις, έτσι μου ζητάς να πιω το δηλητήριο της μίζερης μορφής σου.
Εγώ δε θέλω πλέον. Περπατώ σιγά όμως δεν αιχμαλωτίζομαι. Γυρίζω στο Παρόν και είμαι ελεύθερος. Ο χρόνος είναι μαζί μου.



Gothic