Ταπείνωση...

Η στιγμή πάει και χάνεται.
Με τριγυρίζουν οδυρμοί και ξεχασμένες ανάγκες. Το βλέμμα φευγαλέο και οπισθοδρομικό, ένας παράδεισος που παραπαίει.
Κάτι κινείται.
Μια οπτασία διαπερνά τις ανάγκες μου, ένας προάγγελος του μυστηρίου και των αλλαγών. Χαμένη δόξα που αντικαταστάθηκε με ένα ξεχωριστό μεγαλείο. Της απόρριψης του θανάτου. 
Οι άλλοι με κοιτάζουν περίεργα και με προκαλούν.
'' Η γνώση σου είναι διαφορετικές, εξωκόσμιες. Μήπως ανήκεις στην ουράνια ιεραρχία? ''

Δεν θέλω να υποστώ αυτό το βάρος. Μου αρέσει η ταπείνωση. 
Και καθηλώνομαι.

Gothic