Ελπίδα...

Μέσα μου μια ηλιαχτίδα αδιανόητη με κατακλύζει. Δεν ξέρω από πού ήρθε, τι είναι, με τι μοιάζει. Όλα τα χαμένα τώρα κερδισμένα, τα άγνωστα γνωστά, τα ξεχασμένα ξανά στο μυαλό μου και εγώ δεν απελπίζομαι άλλο. 

Είναι ένα ξωτικό που με κυνηγά καθώς κοιτάζω το κενό και μου λέει για παραινέσεις παλιές, για το ξανά, για χαμένες αγάπες. Tώρα καταλαβαίνω τα πράγματα που με προσπερνούν και  ξημερώνει μια καινούρια μέρα. 
Προστριβές πλέον δεν με αφορούν, πεταμένα λόγια και εκφράσεις, ακατάσχετη μοναξιά, παραπάνω χάσιμο χρόνου και εγώ να κυνηγώ εμένα. 
Δεν ξέρω το πως και το γιατί, αλλά περνώ στην άλλη όχθη παρέα με τον εαυτό μου για να διώξω το βάρος από πάνω μου που με καταδιώκει από μικρός. 
Όλα αυτά που παίρνουν ένα άλλο δρόμο που βγάζει σε ένα αντίπαλο ρυθμό, εκεί που υπάρχει η ελπίδα για το ξανά. 
Αδέσποτοι δρόμοι, αλλαγές στους τρόπους, η αισιοδοξία που κρέμεται σε μια ελπίδα.


Gothic