Λόγια της Άνοιξης...

Εξερευνώντας το μεγαλείο της Άνοιξης διακρίνεις ότι σε πάει παραπέρα.

Διαβολογυναίκα...

Όλα ξεφεύγουν, κάπου πάνε και χάνονται. Φεύγεις και εσύ και δεν με ακολουθείς. Παράλληλα με σένα αντανακλώ ένα μισάνθρωπο έξω από τα όρια του.

Κάθε τι...

Κάθε τι που λέω

εκπέμπει βάθος...

Το επόμενο αδιέξοδο...

Είναι η φωτιά που με πεθαίνει
όταν παλεύω με τα ξωτικά
πίσω μου υπάρχουν όλα σακατεμένα
πίσω μου η σιωπή

Δεν με θέλω...

Ανακαλύπτω ότι όλα κινούνται σε φοβικούς ρυθμούς με βάση το πέρα . Αυτοταπείνωση μιας αυταπάτης που με ακολουθεί, προσπαθώντας να αποσπάσω από μέσα μου λέξεις. Λέξεις που φανερώνουν κάτι το άπιαστο και το αόρατο.

Με αγαπώ...

Απόλυτο σκοτάδι στα μάτια σου
ξενέρωτα πράγματα και ελεεινά
ανοίγω την πόρτα να χαθώ
μα με τραβάς πίσω
σαν φυλακή

Αποκάλυψη...

Η θύελλα των αισθήσεων υπάρχει όταν ανακαλύπτεις το φως μέσα στο σκοτάδι.Είναι η νοητή γραμμή που διαπερνά όλα τα σκαλοπάτια της αφύπνισης πριν τελεστεί το μυστήριο.

Υπάρχω...

Η ματαιότητα όλων αυτών που κατέχεις αντικρίζεται στο αντικείμενο. Μια καθορισμένη συνταγή προσωπικής λαχνείας και ασύμμετρης απειλής.
Κάθε φορά που μετρώ πληγές νομίζω πως οδηγούμαι στο " Παράδεισο ανάμεσά μας ". Λένε ότι αυτοί που φεύγουν επανέρχονται για ένα Σκοπό ακαθόριστο αλλά μυητικό. Λειτουργική λογική με ακατανόητες έννοιες της απολυτρωτικής μορφής.
Κοιτάζοντας το κύμα και σκεπτόμενος αυτά, είναι σαν να ανοίγεσαι, σαν να σε ξέρουν όλοι, σαν να περιμένουν κάτι από Σένα. Η συμβουλή που τους δίνεις εμπεριέχει προσωπική λατρεία με ανέξοδη ευχή. Εδώ δεν λειτουργεί το " όλα θα πάνε καλά ", αλλά " το πρόσεχε ".
Ξεπερνώ τον εαυτό μου γυρνώντας πίσω για να με ανακαλύψω ξανά.

Εκεί βλέπω ότι Υπάρχω...

Ανάσταση...

Η ποινή της οδύνης είναι η ανακάλυψη του εαυτού. Αυτό ξεκινά από το γιατί υπάρχω και ξεφεύγει πέρα από τους ορίζοντες των νοητών ροών. Είναι η συνύπαρξη αντιθέσεων, άλλων λόγων, κινήτρου, εντυπωσιασμού.
Κάθε τι που μένει στο σκοτάδι δεν υπάρχει στο μέσα του μυαλού, αλλά ανήκει στην Ψυχή. Αυτή στέλνει τα μηνύματα, προσπερνά τους κανόνες, καθώς οδεύεις στην Χώρα των Δακρύων. Κάποιοι το ονόμασαν Έρωτα, κάποιοι Θάνατο. Κάπου ενώνονται, στο γραφείο ενός ψυχιάτρου ας πούμε, κάπου αλλάζουν πορεία, σχέδιο, προοπτική.
Όλοι αυτοί οι ακανόνιστοι κανόνες ξεπερνούν τα νοητικά πεδία των ανθρώπων αφού δεν ξέρουν να διαχωρίσουν το Υπάρχω. Είναι να Ζω ή είναι Αποστολή? Τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα όπως και το πλησίασμα στην ίδια πνοή. Κάποιοι είπαν ότι αυτό λέγεται Ανάσταση...



Gothic 

Η Ψυχή θέλει Ψυχή...

Ψυχή βγαλμένη από το Παράδεισο να περπατά εκεί που δεν περπατούν. Είναι λένε " η ψυχή που ταξιδεύει ", μόνο που μοιάζει με μορφή. Αλήθεια τι είναι?
Δεν το ξέρει κανείς σε τούτη την πόλη, καθώς περπατούν όλοι σκυμμένοι στην μίζερη καταξίωση. Μοιάζει με αφανισμό.
Οι κυρίαρχοι της πόλης υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει Ψυχή. Θέλουν να αποφεύγουν αυτή την λέξη γιατί θυμίζει την Αποκάλυψη. Έτσι καταφεύγουν στην μιζέρια και στο ξεπεσμό. Καλύτερα έτσι παρά η μετάλλαξη. Πρέπει να την αποφύγουν.
Δεν πάει με αυτό το τρόπο που έχουν δημιουργήσει, την " σκοτεινή γη ".
Η Ψυχή τους βλέπει και τους αποφεύγει. Γιατί η Ψυχή, θέλει Ψυχή...


Gothic 

Υπάρχω είπες....

Έμεινες πάνω στην άμμο,

να κοιτάζεις την θάλασσα.

να βλέπεις τον αστερισμό του... 

Να βλέπεις την μοίρα σου,

να κυβερνά το κορμί σου.

Μια πέτρα είσαι πάνω στην θάλασσα

μια ανθρώπινη φωνή αγάπης.

Τράβηξες ενα τραπουλόχαρτο ζωής,

γεμάτο έρωτα,γεμάτο αγάπη.

Υψώσες τα χέρια στο Θεό 

Και είπες εδώ είμαι συνεχίζω.....

Υπάρχω είπες...

Estrella

Νικώντας τον Εφιάλτη...

Φύγε. Άσε με ήσυχο Εφιάλτη. Δεν θέλω να σε ακολουθήσω μες στην Ψυχή μου. Η δόνηση που μου δίνεις μου εκτρέφει την άβυσσο που υπάρχει στο άπειρο νου.

Όταν είσαι εδώ....

Θέλω να σαι εδώ, να παγιδευτώ
Να μη βρίσκω τρόπο να σωθώ
Θέλω να σε δω, να παραδοθώ
Να αναπνέω εγώ και για τους δυο

Σε ξέρω...

 

Δεν βλέπω τα μάτια σου...

Αλλά μυρίζω το άρωμα σου, παρατηρώ το χαμόγελό σου... σ' αγαπώ πριν ακόμη σε γνωρίσω, από μια άλλη ζωή...

Μαγεία...?...Μπορεί και όχι...

Γιατί ακόμη και χωρίς μαγεία...

Ξέρω τις πιο ενδόμυχες σκέψεις σου.. ξέρω τα θέλω σου... βλέπω τα όνειρα σου...δανείζομαι τον έρωτα της ψυχής σου...

Estrella

Κρυφή Φυγή....

Πρέπει να φεύγεις καμιά φορά απ' όλα..

απλά να φεύγεις...

κ να πηγαίνεις στην ερημιά της διαίσθησης σου...

στο κρυφό σου μέρος...

Αυτό που θα ανακαλύπτεις θα είναι υπέροχο! μοναδικό!

Αυτό που θα ανακαλύψεις είναι ο εαυτός σου. ..

φύγε μαζί του, ταξίδεψε τον....

αγαπησέ τον!!!

Estrella

Ξυπόλυτοι άγγελοι....

Ξυπόλυτοι άγγελοι στη γη
Χωρίς φτερά και φωτοστέφανα
Λουσμένοι με τη χάρη του φωτός
Καταρράκτες καλοσύνη
Δύσκολα τους διακρίνεις
Γιατί πρέπει να οξύνεις άλλη αίσθηση
Τη διαίσθηση
Δες καθαρά.

Ρενάτα Αλβέρτου

Υποκλινόμεθα...

Είναι ένας δρόμος, που το ονομάζεις αύριο. Πίσω - μπρος δεν έχει σημασία.