Ανακατάταξη..

Μία φυγή χωρίς τέλος, μία απογοήτευση
αισθάνομαι μισός τρέχω όμως μπροστά

Ελευθερία...

Το κάθε ταξίδι είναι μια άλλη μορφή, εκεί που δεν υπάρχει.
Νομίζω πως είναι ξενικό, ότι είναι οφθαλμαπάτη, πίσω μου υπάρχουν μορφές απλησίαστες, μορφές που με σε ξεριζώνουν. 

Ταπείνωση...

Η στιγμή πάει και χάνεται.
Με τριγυρίζουν οδυρμοί και ξεχασμένες ανάγκες. Το βλέμμα φευγαλέο και οπισθοδρομικό, ένας παράδεισος που παραπαίει.
Κάτι κινείται.
Μια οπτασία διαπερνά τις ανάγκες μου, ένας προάγγελος του μυστηρίου και των αλλαγών. Χαμένη δόξα που αντικαταστάθηκε με ένα ξεχωριστό μεγαλείο. Της απόρριψης του θανάτου. 
Οι άλλοι με κοιτάζουν περίεργα και με προκαλούν.
'' Η γνώση σου είναι διαφορετικές, εξωκόσμιες. Μήπως ανήκεις στην ουράνια ιεραρχία? ''

Δεν θέλω να υποστώ αυτό το βάρος. Μου αρέσει η ταπείνωση. 
Και καθηλώνομαι.

Gothic

Φαντασίωση....

Το ύστερα που ακολουθεί δημιουργεί μια φαντασίωση. Είναι το αύριο του σκότους, η καθαρότητα της ομίχλης, η έλλειψη του νεκρού σημείου. 
Όλο αυτό δημιουργεί απογοήτευση. 

Ανεστραμμένο είδωλο.....

Τι πληγώνεις?
Γύρω μια στρογγυλή άμαξα που τον πηγαίνει, πάνω μια οπτασία μυθική.

Το χθες...

Το μπροστά γίνεται πίσω και πάλι μπροστά.

Με κοιτάζω....

Κοιτάζομαι μέσα σε μια απόλαυση των διαδρομών.
Είμαι έτοιμος για το μεγάλο, αυτό που η Θεία Πρόνοια ετοιμάζει.
Δεν ξέρω γιατί καθυστερώ.

Επανέρχομαι...

Βγαίνοντας από το Σκοτάδι συναντάς το Φως.Το Φως της αισιοδοξίας.
Μια καθώς πρέπει συνταγή που γίνεται στο ξανά. Υπάρχουν μέρες που απορείς. Τι και πως?
Κάθε σημάδι που εμφανίζεται σε ξεγελά. " Έτσι είναι η ζωή " σου λένε οι σοφοί, αλλά δεν θέλεις να τους πιστέψεις.

Λόγια της Άνοιξης...

Εξερευνώντας το μεγαλείο της Άνοιξης διακρίνεις ότι σε πάει παραπέρα.

Διαβολογυναίκα...

Όλα ξεφεύγουν, κάπου πάνε και χάνονται. Φεύγεις και εσύ και δεν με ακολουθείς. Παράλληλα με σένα αντανακλώ ένα μισάνθρωπο έξω από τα όρια του.

Κάθε τι...

Κάθε τι που λέω

εκπέμπει βάθος...

Το επόμενο αδιέξοδο...

Είναι η φωτιά που με πεθαίνει
όταν παλεύω με τα ξωτικά
πίσω μου υπάρχουν όλα σακατεμένα
πίσω μου η σιωπή

Δεν με θέλω...

Ανακαλύπτω ότι όλα κινούνται σε φοβικούς ρυθμούς με βάση το πέρα . Αυτοταπείνωση μιας αυταπάτης που με ακολουθεί, προσπαθώντας να αποσπάσω από μέσα μου λέξεις. Λέξεις που φανερώνουν κάτι το άπιαστο και το αόρατο.

Με αγαπώ...

Απόλυτο σκοτάδι στα μάτια σου
ξενέρωτα πράγματα και ελεεινά
ανοίγω την πόρτα να χαθώ
μα με τραβάς πίσω
σαν φυλακή

Αποκάλυψη...

Η θύελλα των αισθήσεων υπάρχει όταν ανακαλύπτεις το φως μέσα στο σκοτάδι.Είναι η νοητή γραμμή που διαπερνά όλα τα σκαλοπάτια της αφύπνισης πριν τελεστεί το μυστήριο.

Υπάρχω...

Η ματαιότητα όλων αυτών που κατέχεις αντικρίζεται στο αντικείμενο. Μια καθορισμένη συνταγή προσωπικής λαχνείας και ασύμμετρης απειλής.
Κάθε φορά που μετρώ πληγές νομίζω πως οδηγούμαι στο " Παράδεισο ανάμεσά μας ". Λένε ότι αυτοί που φεύγουν επανέρχονται για ένα Σκοπό ακαθόριστο αλλά μυητικό. Λειτουργική λογική με ακατανόητες έννοιες της απολυτρωτικής μορφής.
Κοιτάζοντας το κύμα και σκεπτόμενος αυτά, είναι σαν να ανοίγεσαι, σαν να σε ξέρουν όλοι, σαν να περιμένουν κάτι από Σένα. Η συμβουλή που τους δίνεις εμπεριέχει προσωπική λατρεία με ανέξοδη ευχή. Εδώ δεν λειτουργεί το " όλα θα πάνε καλά ", αλλά " το πρόσεχε ".
Ξεπερνώ τον εαυτό μου γυρνώντας πίσω για να με ανακαλύψω ξανά.

Εκεί βλέπω ότι Υπάρχω...

Ανάσταση...

Η ποινή της οδύνης είναι η ανακάλυψη του εαυτού. Αυτό ξεκινά από το γιατί υπάρχω και ξεφεύγει πέρα από τους ορίζοντες των νοητών ροών. Είναι η συνύπαρξη αντιθέσεων, άλλων λόγων, κινήτρου, εντυπωσιασμού.
Κάθε τι που μένει στο σκοτάδι δεν υπάρχει στο μέσα του μυαλού, αλλά ανήκει στην Ψυχή. Αυτή στέλνει τα μηνύματα, προσπερνά τους κανόνες, καθώς οδεύεις στην Χώρα των Δακρύων. Κάποιοι το ονόμασαν Έρωτα, κάποιοι Θάνατο. Κάπου ενώνονται, στο γραφείο ενός ψυχιάτρου ας πούμε, κάπου αλλάζουν πορεία, σχέδιο, προοπτική.
Όλοι αυτοί οι ακανόνιστοι κανόνες ξεπερνούν τα νοητικά πεδία των ανθρώπων αφού δεν ξέρουν να διαχωρίσουν το Υπάρχω. Είναι να Ζω ή είναι Αποστολή? Τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα όπως και το πλησίασμα στην ίδια πνοή. Κάποιοι είπαν ότι αυτό λέγεται Ανάσταση...



Gothic