Αφηρημένα πλαίσια...

Η ματιά σου ξαφνιάζει και ο αέρας που σε περιβάλλει έρχεται καυτός. Τίποτα το ίδιο, τίποτα που να σε θυμίζει, τίποτα διαφορετικό από το παρελθόν.

Καθώς κυνηγάς το όνειρο νομίζεις πως σε προσπερνά, δεν είναι όμως έτσι. Σκέψεις διάφορες σε επιβλέπουν, σου προξενούν πόνο. Οι παλιές αναμνήσεις και στιγμές δεν θα ξανάρθουν και αυτό είναι άδικο.

Καθώς προστρέχεις ξανά εκεί σε περιμένει η απουσία της. Αλήθεια τι είναι αυτό το όνειρο που θέλεις να το ξαναδείς?

Γύρω σου αφηρημένα πλαίσια και πληγωμένες καρδιές, αδυσώπητες αγάπες και αδερφές ψυχές, ένας παράξενος έρωτας που συνυπάρχει με το τοπίο, μία φωνή που σου λέει '' μην τρέχεις ''.

Εσύ θέλεις να ζήσεις ξανά το απροσδόκητο, να κοιμηθείς όπως ποτέ, να δεις τα μάτια της που δεν μοιάζουν με το τίποτα.

Παράλληλοι κόσμοι που δεν μπορείς να τους απορρίψεις, ούτε να τους ζήσεις, έτσι απλά το σκηνικό παραμένει άψυχο. Είναι αγχωτικό, το κορίτσι δεν αφήνεται στο άτσαλο. Ένας ουράνιος έρωτας του ψεύτικου, μία εντόπιση ενός σημείου του δρόμου. Γιατί ξανά ονειρεύεσαι το ίδιο παρελθόν που κάποτε έμεινε στη μέση. Απλά αυτό το παρελθόν τώρα δεν υπάρχει.

Gothic

Μετάβαση...

Φεύγω από δω και κατευθύνομαι σε μία χαμένη έκφραση. Μέσα σε απότομες διαδρομές και λαβωμένους δρόμους.

Είναι μία παράσταση του ίδιου έργου που έχει ξανά ειπωθεί, είναι μία μετάβαση σε μία διάσταση όπου εμφανίζει όλες τις μορφές της ζωής.

Μία όμορφη σε πλησιάζει και σου λέει ότι σε ξέρει από παλιά. Δεν ξέρεις τι γυρεύει, τι θέλει εδώ, όμως τρέχεις ξοπίσω της. Ένα όνειρο την περιβάλλει, μία πνοή μεθυστική, μία ομορφιά που φαίνεται. Ένας αόρατος αέρας σε διαπερνά κι εσύ χαμένος να γυρεύεις ξανά το προδομένο εαυτό.

Δεν μπορείς να ξεκαθαρίσεις το μέσα σου, δεν μπορείς να φύγεις από εκεί, κάτι σε τραβάει και ταυτόχρονα σε απωθεί. 

Ανοίγεις για τη νέα σελίδα ερωτική όμως δεν ξέρεις στα αλήθεια τι θέλεις. Άλλοι σου μιλούν για ένα ακόμα παραμύθι και άλλοι σε προτρέπουν να την ακολουθήσεις.

Κανένας έλεγχος γύρω σου, κανένα σημείο του ορίζοντα και εσύ να μην μπορείς να κρατηθείς από το ίδιο σκηνικό που στήνεται. Μία μετάβαση στο χρόνο, μία ξεχασμένη στιγμή που δεν υπάρχει, μία διαφυγή που δεν ορίζεται να σε σπρώχνει μπροστά όμως δεν ξέρεις τα θέλω σου. 

Ένας ασήμαντος ονειρικός, ένας λιγότερος αφημένος στην τύχη του, που ψάχνει να βρει εκείνη που δεν υπάρχει. Η μορφή της εξακολουθεί να σε πλησιάζει αφού πρώτα σου εξομολογηθεί το ίδιο μυστικό '' δεν υπάρχω '' .

Gothic

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες...

Ψάχνεις το αθέατο εαυτό σου, ένα αύριο που λειτουργεί και που σε στρέφει κάπου.
Μία οπτασία μυστική που εκδηλώνεται, ένα πρόσωπο που επανέρχεται στο μυαλό σου.
Άστο για αύριο.
Θέλεις να την κρατήσεις όπως παλιά, να της μιλήσεις για το άλλο σου εαυτό το παρεξηγημένο, το ανόητο, το σαθρό, αυτά όμως τα λόγια σου δεν ακούγονται.
Το κλίμα σου γύρω πάντα το ίδιο, κάποιες σκιές που έρχονται και φεύγουν, ένας ήλιος που προβάλλει και χάνεται, μία εκδήλωση εκτός τόπου και χρόνου.
Δεν σε αφήνουν λες να μιλήσεις, θέλεις να πεις τις ίδιες λέξεις, τα ίδια σε αγαπώ που είναι κοντά στην αδιέξοδο ζωή.
Αγκιστρωμένος παραδίνεσαι σε όλα αυτά που σε ταράζουν, σε όλα αυτά που σε διαπερνούν κάθε τόσο που θυμάσαι.
Είναι ένα παιχνίδι που δεν σε βγάζει αλώβητο, δεν είναι ένα πέρασμα αλλά μία επιστροφή στις ίδιες συνθήκες και στα ίδια πρόσωπα.


Gothic

Ξένος για Σένα...

Είμαι ξένος για σένα
δεν έχω παρελθόν
κάθε φορά μου φανερώνεσαι 
σε άλλο όνειρο, σε άλλο όνειρο
που ζεις, που κατοικείς, που υπάρχεις
να σε αναζητώ παντού και να μη σε βρίσκω 
μου μιλούν ξωτικά για σένα
μου λένε για το ταξίδι σου τη νύχτα
και εγώ στο όνειρο να σε προσκαλώ
να μην ξανάρθεις και μετά το αλλάζω 
ξέρεις δεν είναι εύκολο αυτό το μονοπάτι
δεν υπάρχουν άγγελοι εκεί 
κάθε φορά που απομακρύνεσαι
σαν να μην υπάρχω πουθενά 
να με ψάχνω μετά να μην με ξέρω
εσύ από αντίδραση να με κοιτάς 
μέσα στην απάθεια και την οδύνη
δεν είμαι διαφορετικός, δεν είμαι άλλος
είμαι ο ίδιος ξανά 
απλώς τώρα άλλαξα κατεύθυνση 
πήγα σε ένα άλλο δρόμο της σκιάς
αγκαλιάζω άλλο τοπίο 
είμαι ασκητής του ονείρου μου 
είμαι ένας '' γαλήνιος τιποτένιος ''
δεν έχω αρχή δεν με βρίσκω στο τέλος 
είμαι κάπου ενδιάμεσα
εκεί δεν έχεις έρθει ποτέ 
ίσως είναι τα λάθη μου που δεν σε αφήνουν 
είναι όμως αυτό το κλάμα σου που με καταδιώκει
και πίστεψε με δεν μπορώ αυτό 
να το αρνηθώ στον εφιάλτη μου.


Gothic

Πόρτα της Κόλασης...

Ένα παραπάνω πήγαινε - έλα, μια αποκαθήλωση που σε κυνηγά, ένα όνειρο που δεν περπατά.
Εσύ να επιμένεις σε μια αλλόκοτη μορφή που κατοικεί αλλού, πέρα από τα μονοπάτια του νου. Κυνηγός και έρημος, μια σκηνή που επαναλαμβάνεται μέσα στην ίδια μορφή που δεν υπάρχει. 
Γύρω, πίσω, μπροστά, μια ξαφνική βροχή συναισθημάτων, ένα είδωλο που παραμένει είδωλο. Αυτός να τρέχει ξοπίσω της σε μια φιγούρα αλλόκοτη, μισητή, αλλά παράλληλα γλυκιά μια παρoμείωση θεού. 
Στο σκοτάδι σου κατοικούν άγγελοι, μια οπτασία και ένα όνειρο που παραμονεύει αλλά παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει συνέχεια. Ο δρόμος μοναχικός, ανεβαίνεις επικίνδυνα και κατεβαίνεις αλύπητα και όλα να μοιάζουν με νεκρό είδωλο.
Άλλοι κόσμοι, ξεχασμένες ψυχές, παράξενα όντα, να παραμονεύουν σε ένα χαμένο ορίζοντα του έξω από το γνωστό.
Οι σκέψεις πάντα εκεί, μια ομίχλη και τριγύρω αέρας, ένα πάθος, μια αμφιβολία, ένα τίποτα να διαπερνά τους τοίχους. Οι άλλοι να σε κοιτάζουν παράξενα, ένα άτομο που παραμονεύει στο πίσω μέρος του μυαλού στο εξώκοσμο, στο απόμακρο, στο μισητό.
Ένας αέρας που δεν υπάρχει πια, ένα δωμάτιο που δε μυρίζει το ίδιο άρωμα, μια ξεγνοιασιά σ' ένα περιβάλλον απρόθυμο και ανυπαρξιακό. 
Εσύ να γυρίζεις πλευρό, να μην κοιμάσαι, να έρχεται η μορφή της να σε παίρνει.  Ξέρεις που σε πάει αλλά δεν απομακρύνεσαι. Ανοίγεις ξανά την πόρτα της κόλασης και περπατάς ξωπίσω της.


Gothic

Πρόστυχο παιχνίδι..

Έλα να μου μάθεις το καινούργιο όνειρο. Που υπάρχει, που κατοικεί, που ανήκει. 
Όλα μέσα μου στεγνά, λίγο παραπάνω από το τίποτα, ένας αποπροσανατολισμός πορείας. Νέες ιδέες που δεν προσφέρουν προς το παρόν τίποτα, μια ανακάλυψη συναισθημάτων που πια δεν με προκαλούν. Και η φωνή σου μακριά, η κίνηση σου επίσης, και σ' όλο αυτό ξέρεις δεν υπάρχει αντίδοτο. 
Άλλοι μου μιλούν για περασμένα, άλλοι μου θέτουν τα ίδια και τα ίδια, ένα χαζό παιχνίδι που πλέον δεν προκαλεί. Και η προσέγγιση σου δύσκολη, ένα αντικίνητρο που δεν σταματά, ενώ ο αέρας εξακολουθεί να είναι κρύος. 
Σκοτεινό κορίτσι ένας αρχάγγελος της πηγής και της μοίρας, της ουτοπίας και της φυγής , με καταδιώκεις πάλι, ξέροντας ότι δεν μπορώ να κρυφτώ. Έτσι γίνεται πιο επικίνδυνο το παιχνίδι, μέσα σ' ένα πλαίσιο αντικανονικό και παράλληλα η μοίρα με οδηγεί στο να τρέχω εκεί που δεν θέλω. Προσπαθώ να με αντικαταστήσω με άλλο εαυτό που δεν θα έχει το κίνητρο της συνέχειας.
Είμαι το δικό σου αντίθετο στον κόσμο που παραμονεύει, ένα εργαλείο για να κάνεις το κέφι σου και εγώ να τρέχω από δω και από κει, να σε αποφύγω όσο μπορώ, και ξέρεις κάτι, δεν ξέρω το γιατί. 
Κάθε βράδυ έρχεσαι λοιπόν για να με κατευθύνεις, στο τέλος φεύγω από μόνος μου ή με  διώχνεις εσύ και όλο αυτό είναι ένα σικέ παράλογο. Μαζεύω όλα τα σημεία μου που πια δεν υπάρχουν στον ορίζοντα και ξεφεύγω ξανά σε ένα καινούργιο άγγελο που έρχεται από μακριά και κάνει πως δεν με ξέρει. 
Εντάξει λοιπόν, άλλο ένα μάθημα, άλλη μία υποταγή σε ένα όνειρο διαφορετικό, σ' ένα κόσμο αλλιώτικο που με πηγαίνεις ξανά και στην πορεία θα με ξεχάσεις. 
Να ξέρεις ότι αυτό το πρόστυχο παιχνίδι δεν μου αρέσει, να ξέρεις ότι δεν θέλω ξανά να πάω εκεί από που ήρθα, γιατί είναι το σημείο μηδέν.

Gothic

Άπαγε...

Μην μελαγχολείς
δημιούργησε αυτό που θέλεις
είναι νύχτα και ξεπέφτω
μέσα σε σκοτεινά σοκάκια
αλλά αναδύομαι ξανά
όταν με πλησιάζεις
νιώθω άλλος άνθρωπος 
και εσύ με παίρνεις
δεν ξέρω που με πηγαίνεις
χάνομαι μαζί σου το ομολογώ
έτσι ξεφεύγω από τους εφιάλτες μου
έτσι αγγίζομαι και το ξέρεις.



gothic

Μυστηριακή υπόθεση...

Κατευθύνσεις που ακολουθούν παράλληλους δρόμους. 
Μέσα σ' ένα σύγχρονο μοτίβο που επικρατεί το απλησίαστο. Καλύτερες μέρες για κάποιους, άλλοι καιροί για τους άλλους. 
Μέσα στην όαση της ψυχής αναβλύζει το κάτι παραπάνω. Κανείς δεν ξέρει τι. 
Είναι μια ιδιάζουσα κατάσταση αυτοδικαίωσης μια που τα κίνητρα είναι πιο εμφανή. Πρέπει να αλλάξεις τους τρόπους προσέγγισης για να τα ανακαλύψεις. Κάπου υπάρχουν ξεχασμένα είδωλα, μια ανούσια στρατηγική που οδηγεί στο σκότος, τώρα όμως όλα τα ξεπερνάς για να πάρεις τον ίσιο δρόμο. 
Ατελείωτες απόψεις γύρω σου που προκαλούν. Μια ονειροπαγίδα με την ίδια μορφή που σε καταδιώκει. Είναι και αυτό το παραπάνω ένστικτο που σε κατακλύζει. Όμως κοίταξε τους νέους δρόμους!. 
Διαφορετικοί και πιο ακούραστοι, μακρινοί και ξενικοί και στο τέλος μια μυρωδιά σιγουριάς. Ένα καινούριο κάλεσμα, μια καινούργια συνισταμένη καλεσμάτων, μια παρακολούθηση της ευτυχίας που εκδηλώνεται.
 Το άψυχο μετατρέπεται σε μορφή και όλα ακολουθούν μια πορεία που κρύβει το καινούργιο μυστήριο. 
Είναι μια μυστηριακή υπόθεση.



Gothic

Ελπίδα...

Μέσα μου μια ηλιαχτίδα αδιανόητη με κατακλύζει. Δεν ξέρω από πού ήρθε, τι είναι, με τι μοιάζει. Όλα τα χαμένα τώρα κερδισμένα, τα άγνωστα γνωστά, τα ξεχασμένα ξανά στο μυαλό μου και εγώ δεν απελπίζομαι άλλο. 

Λυτρωτής...

Μια πράξη που με αποφεύγει να με δει. 

Ανακατάταξη..

Μία φυγή χωρίς τέλος, μία απογοήτευση
αισθάνομαι μισός τρέχω όμως μπροστά

Ελευθερία...

Το κάθε ταξίδι είναι μια άλλη μορφή, εκεί που δεν υπάρχει.
Νομίζω πως είναι ξενικό, ότι είναι οφθαλμαπάτη, πίσω μου υπάρχουν μορφές απλησίαστες, μορφές που με σε ξεριζώνουν. 

Ταπείνωση...

Η στιγμή πάει και χάνεται.
Με τριγυρίζουν οδυρμοί και ξεχασμένες ανάγκες. Το βλέμμα φευγαλέο και οπισθοδρομικό, ένας παράδεισος που παραπαίει.
Κάτι κινείται.
Μια οπτασία διαπερνά τις ανάγκες μου, ένας προάγγελος του μυστηρίου και των αλλαγών. Χαμένη δόξα που αντικαταστάθηκε με ένα ξεχωριστό μεγαλείο. Της απόρριψης του θανάτου. 
Οι άλλοι με κοιτάζουν περίεργα και με προκαλούν.
'' Η γνώση σου είναι διαφορετικές, εξωκόσμιες. Μήπως ανήκεις στην ουράνια ιεραρχία? ''

Δεν θέλω να υποστώ αυτό το βάρος. Μου αρέσει η ταπείνωση. 
Και καθηλώνομαι.

Gothic

Φαντασίωση....

Το ύστερα που ακολουθεί δημιουργεί μια φαντασίωση. Είναι το αύριο του σκότους, η καθαρότητα της ομίχλης, η έλλειψη του νεκρού σημείου. 
Όλο αυτό δημιουργεί απογοήτευση. 

Ανεστραμμένο είδωλο.....

Τι πληγώνεις?
Γύρω μια στρογγυλή άμαξα που τον πηγαίνει, πάνω μια οπτασία μυθική.

Το χθες...

Το μπροστά γίνεται πίσω και πάλι μπροστά.

Με κοιτάζω....

Κοιτάζομαι μέσα σε μια απόλαυση των διαδρομών.
Είμαι έτοιμος για το μεγάλο, αυτό που η Θεία Πρόνοια ετοιμάζει.
Δεν ξέρω γιατί καθυστερώ.