Άπαγε...

Μην μελαγχολείς
δημιούργησε αυτό που θέλεις
είναι νύχτα και ξεπέφτω
μέσα σε σκοτεινά σοκάκια
αλλά αναδύομαι ξανά
όταν με πλησιάζεις
νιώθω άλλος άνθρωπος 
και εσύ με παίρνεις
δεν ξέρω που με πηγαίνεις
χάνομαι μαζί σου το ομολογώ
έτσι ξεφεύγω από τους εφιάλτες μου
έτσι αγγίζομαι και το ξέρεις.



gothic

Μυστηριακή υπόθεση...

Κατευθύνσεις που ακολουθούν παράλληλους δρόμους. 
Μέσα σ' ένα σύγχρονο μοτίβο που επικρατεί το απλησίαστο. Καλύτερες μέρες για κάποιους, άλλοι καιροί για τους άλλους. 
Μέσα στην όαση της ψυχής αναβλύζει το κάτι παραπάνω. Κανείς δεν ξέρει τι. 
Είναι μια ιδιάζουσα κατάσταση αυτοδικαίωσης μια που τα κίνητρα είναι πιο εμφανή. Πρέπει να αλλάξεις τους τρόπους προσέγγισης για να τα ανακαλύψεις. Κάπου υπάρχουν ξεχασμένα είδωλα, μια ανούσια στρατηγική που οδηγεί στο σκότος, τώρα όμως όλα τα ξεπερνάς για να πάρεις τον ίσιο δρόμο. 
Ατελείωτες απόψεις γύρω σου που προκαλούν. Μια ονειροπαγίδα με την ίδια μορφή που σε καταδιώκει. Είναι και αυτό το παραπάνω ένστικτο που σε κατακλύζει. Όμως κοίταξε τους νέους δρόμους!. 
Διαφορετικοί και πιο ακούραστοι, μακρινοί και ξενικοί και στο τέλος μια μυρωδιά σιγουριάς. Ένα καινούριο κάλεσμα, μια καινούργια συνισταμένη καλεσμάτων, μια παρακολούθηση της ευτυχίας που εκδηλώνεται.
 Το άψυχο μετατρέπεται σε μορφή και όλα ακολουθούν μια πορεία που κρύβει το καινούργιο μυστήριο. 
Είναι μια μυστηριακή υπόθεση.



Gothic

Ελπίδα...

Μέσα μου μια ηλιαχτίδα αδιανόητη με κατακλύζει. Δεν ξέρω από πού ήρθε, τι είναι, με τι μοιάζει. Όλα τα χαμένα τώρα κερδισμένα, τα άγνωστα γνωστά, τα ξεχασμένα ξανά στο μυαλό μου και εγώ δεν απελπίζομαι άλλο. 

Λυτρωτής...

Μια πράξη που με αποφεύγει να με δει. 

Ανακατάταξη..

Μία φυγή χωρίς τέλος, μία απογοήτευση
αισθάνομαι μισός τρέχω όμως μπροστά

Ελευθερία...

Το κάθε ταξίδι είναι μια άλλη μορφή, εκεί που δεν υπάρχει.
Νομίζω πως είναι ξενικό, ότι είναι οφθαλμαπάτη, πίσω μου υπάρχουν μορφές απλησίαστες, μορφές που με σε ξεριζώνουν. 

Ταπείνωση...

Η στιγμή πάει και χάνεται.
Με τριγυρίζουν οδυρμοί και ξεχασμένες ανάγκες. Το βλέμμα φευγαλέο και οπισθοδρομικό, ένας παράδεισος που παραπαίει.
Κάτι κινείται.
Μια οπτασία διαπερνά τις ανάγκες μου, ένας προάγγελος του μυστηρίου και των αλλαγών. Χαμένη δόξα που αντικαταστάθηκε με ένα ξεχωριστό μεγαλείο. Της απόρριψης του θανάτου. 
Οι άλλοι με κοιτάζουν περίεργα και με προκαλούν.
'' Η γνώση σου είναι διαφορετικές, εξωκόσμιες. Μήπως ανήκεις στην ουράνια ιεραρχία? ''

Δεν θέλω να υποστώ αυτό το βάρος. Μου αρέσει η ταπείνωση. 
Και καθηλώνομαι.

Gothic

Φαντασίωση....

Το ύστερα που ακολουθεί δημιουργεί μια φαντασίωση. Είναι το αύριο του σκότους, η καθαρότητα της ομίχλης, η έλλειψη του νεκρού σημείου. 
Όλο αυτό δημιουργεί απογοήτευση. 

Ανεστραμμένο είδωλο.....

Τι πληγώνεις?
Γύρω μια στρογγυλή άμαξα που τον πηγαίνει, πάνω μια οπτασία μυθική.

Το χθες...

Το μπροστά γίνεται πίσω και πάλι μπροστά.

Με κοιτάζω....

Κοιτάζομαι μέσα σε μια απόλαυση των διαδρομών.
Είμαι έτοιμος για το μεγάλο, αυτό που η Θεία Πρόνοια ετοιμάζει.
Δεν ξέρω γιατί καθυστερώ.

Επανέρχομαι...

Βγαίνοντας από το Σκοτάδι συναντάς το Φως.Το Φως της αισιοδοξίας.
Μια καθώς πρέπει συνταγή που γίνεται στο ξανά. Υπάρχουν μέρες που απορείς. Τι και πως?
Κάθε σημάδι που εμφανίζεται σε ξεγελά. " Έτσι είναι η ζωή " σου λένε οι σοφοί, αλλά δεν θέλεις να τους πιστέψεις.

Λόγια της Άνοιξης...

Εξερευνώντας το μεγαλείο της Άνοιξης διακρίνεις ότι σε πάει παραπέρα.

Διαβολογυναίκα...

Όλα ξεφεύγουν, κάπου πάνε και χάνονται. Φεύγεις και εσύ και δεν με ακολουθείς. Παράλληλα με σένα αντανακλώ ένα μισάνθρωπο έξω από τα όρια του.

Κάθε τι...

Κάθε τι που λέω

εκπέμπει βάθος...

Το επόμενο αδιέξοδο...

Είναι η φωτιά που με πεθαίνει
όταν παλεύω με τα ξωτικά
πίσω μου υπάρχουν όλα σακατεμένα
πίσω μου η σιωπή

Δεν με θέλω...

Ανακαλύπτω ότι όλα κινούνται σε φοβικούς ρυθμούς με βάση το πέρα . Αυτοταπείνωση μιας αυταπάτης που με ακολουθεί, προσπαθώντας να αποσπάσω από μέσα μου λέξεις. Λέξεις που φανερώνουν κάτι το άπιαστο και το αόρατο.